رحم بربلبل بي برگ ونوا نيست ترا * التفاتي به اسيران بلا نيست ترا

ما اسيرغم واصلا غم ما نيست ترا * با اسيرغم خود رحم چرا نيست ترا

فارغ ازعاشق غمناک نمي بايد بود

جان من اينهمه بي باک نمي بايد بود

همچو گل چند به روي همه خندان باشي * همره غيره به گلگشت گلستان باشي

هرزمان با دگري دست و گريبان باشي * زان بينديش که ازکرده خويش پشيمان باشي

جمع با جمع نباشند وپريشان باشي * ياد حيراني ما آري وحيران باشي

ما نباشيم که باشد که جفاي تو کشد

به جفا سازد و صد جوربراي تو کشد

شب به کاشانهء اغيارنمي بايد بود * غير را شمع شب تارنمي بايد بود

همه جا با همه کس يارنمي بايد بود * ياراغياردل آزارنمي بايد بود

تشنهء خون من زارنمي بايد بود * تا به اين مرتبه خون خوارنمي بايد بود

من اگرکشته شوم باعث بد نامي تست

موجب شهرت بي باکي و خود کامي تست

ديگري جزتو مرا اينهمه آزارنکرد * جزتو کس درنظرخلق مرا خوارنکرد

آنچه کردي تو به من هيچ ستمکارنکرد * هيچ سنگين دل بيدادگر اين کارنکرد

اين ستمها، دگري با من بيمارنکرد * هيچکس اينهمه آزار من زارنکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم ، آزار مکش از پي آزردن من

جان من سنگ دلي دل به تو دادن غلط است * برسر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم اميد به روي تو گشادن غلط است * روي پرگرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولاست ز کوي تو ستادن غلط است * جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است

تو نه آني که غم عاشق زارت باشد

چون شود خاک برآن خاک گذارت باشد

مدتي هست که حيرانم و تدبيري نيست * عاشق بي سرو سامانم وتدبيري نيست

ازغمت سربه گريبانم و تدبيري نيست * خون دل رفته به دامانم و تدبيري نيست

ازجفاي تو بدينسانم وتدبيري نيست * چه توان کرد پشيمانم و تدبيري نيست

شرح درماندگي خود به که تقرير کنم ؟

عاجزم چارهء من چيست چه تدبير کنم؟

نخل نو خيز گلستان جهان بسيار است * گل اين باغ بسي سرو روان بسياراست

جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است * ترک زرين کمرموي ميان بسياراست

با لب همچو شکرتنگ دهان بسيار است * نه که غيراز تو جوان نيست جوان بسياراست

ديگري اينهمه بيداد به عاشق نکند

قصه آزردن ياران موافق نکند

مدتي شد که درآزارم و ميداني تو * به کمند تو گرفتارم و ميداني تو

ازغم عشق تو بيمارم و ميداني تو * داغ عشق تو به جان دارم وميداني تو

خون دل از مژه ميبارم و ميداني تو * از براي تو چنين زارم و ميداني تو

از زبان تو حديثي نشنيدم هرگز

از تو شرمندهء يک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خويت * دست بردل نهم و پا بکشم از کويت

گوشه اي گيرم و من بعد نيايم سويت * نکنم باردگر ياد قد دلجويت

ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت * سخني گويم و شرمنده شوم از رويت

بشنو پند ومکن قصد دل آزردهء خويش

ورنه بسيارپشيمان شوي از کردهء خويش

چند صبح آيم واز خاک درت شام روم * از سرکوي تو خود کام به ناکام روم

صد دعا گويم و آزرده به دشنام روم * از پي ات آيم وبا من نشوي رام روم

دوردور از تو من تيره سرانجام روم * نبود زهره که همراه تو يک گام روم

کس چرا اينهمه سنگين دل و بد خو باشد

جان من اين روشي نيست که نيکو باشد

از چه با من نشوي يارچه مي پرهيزي * يارشو با من بيمارچه مي پرهيزي

چيست مانع ز من زارچه مي پرهيزي * بگشا لعل شکربارچه مي پرهيزي

حرف زن اي بت خونخوارچه مي پرهيزي * نه حديثي کني اظهارچه مي پرهيزي

که ترا گفت به ارباب وفا حرف مزن

چين بر ابرو زن ويک بار به ما حرف مزن

درد من کشتهء شمشيربلا مي داند * سوز من سوختهء داغ جفا مي داند

مسکنم ساکن صحراي فنا مي داند * همه کس حال من بي سرو پا مي داند

پاکبازم همه کس طور مرا مي داند * عاشقي همچو منت نيست خدا مي داند

چارهء من کن و مگذارکه بيچاره شوم

سرخود گيرم و از کوي تو آواره شوم

از سرکوي تو باديدهء ترخواهم رفت * چهره آلوده به خوناب جگرخواهم رفت

تا نظرميکني از پيش نظرخواهم رفت * گرنرفتم ز درت شام، سحرخواهم رفت

نه که اين بارچو باردگرخواهم رفت * نيست باز آمدنم باز اگرخواهم رفت

از جفاي تو من زارچو رفتم، رفتـــــــــم

لطف کن لطف که اين بارچو رفتم،رفتـــــــم

چند درکوي تو با خاک برابر باشم * چند پامال جفاي تو ستمگر باشم

چند پيش تو، به قدراز همه کمتر باشم * از تو چند اي بت بد کيش مکدر باشم

ميروم تا به سجود بت ديگر باشم * باز اگرسجده کنم پيش تو کافر باشم

خود بگو کز تو کشم ناز وتغافل تا کي

طاقتم نيست از اين بيش تحمل تا کي

سبزهء دامن نسرين ترا بنده شوم * ابتداي خط مشکين ترا بنده شوم

چين بر ابرو زدن و کين ترا بنده شوم * گره ابروي پر چين ترا بنده شوم

حرف ناگفتن و تمکين ترا بنده شوم * طرز محبوبي و آيين ترا بنده شوم

الله، الله، زکه اين قاعده اندوخته اي

کيست استاد تو اينها ز که آموخته اي

اينهمه جور که من از پي هم ميبينم * زود خود را به سر کوي عدم ميبينم

ديگران راحت و من اينهمه غم ميبينم * همه کس خرم و من درد و الم ميبينم

لطف بسيار طمع دارم و کم ميبينم * هستم آزرده و بسيار ستم ميبينم

خرده بر حرف درشت من آزرده مگيــــــــــر

حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگيـــــر

آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم * از تو قطع طمع لطف و عنايت نکنم

پيش مردم ز جفاي تو حکايت نکنم * همه جا قصهء درد تو روايت نکنم

ديگر اين قصهء بي حدو نهايت نکنم * خويش را شهرهء هرشهر و ولايت نکنم

خوش کني خاطر وحشي به نگاهي سهل است

سوي تو گوشهء چشمي ز تو گاهي سهل است